Africlowns tour 2008

Van 23 februari t/m 3 maart heeft de Africlownstour 2008 plaats gevonden. Dit maal zijn er 4 clowns naar Zuid-Afrika gegaan; Anneke v/d Molen alias clown Kluts, Jans Koopmans alias clown Jajans, Peter Vrinds alias clown Puk en Willem Hans Elbrecht alias clown Billy).

Deze 2e tour van Africlowns ging naar Zuid-Afrika waar ruim een week lang diverse plekken zijn bezocht in de regio Pretoria/Johannesburg.

Op de volgende plekken hebben we clowns optredens verzorgd:

Meetse A Bophelo Primary School, in het township Mamelodi nabij Pretoria. Hier hebben we 4 x gespeeld; 2 groepen van 60-80 kinderen en 2 groepen van bijna 100 kinderen.
Sunshine centre, opvangcentrum voor kinderen met een geestelijke achterstand of ziek zijn (HIV). Dit centrum bevindt zich in SOWETO, het beroemde township nabij Johannesburg. In dit township (eigenlijk is het een stad) hebben Nobelprijswinnaars Desmond Tutu en Nelson Mandela gewoond. Hier hebben we voor ongeveer 75 kinderen gespeeld.
Sunnyside primary school in een achterstandswijk van Pretoria. Hier hebben we gespeeld voor ongeveer 400 kinderen.
Kopanang-Sithand'izingane Multi-Purpose Centre. Opvangcentrum voor kwetsbare kinderen (weeskinderen en kinderen met HIV) in een buitenwijk van Johannesburg. Hier hebben we voor 80 kinderen gespeeld.
Ububele, kinderopvang voor kinderen met psychische problemen en tevens opleidingcentrum voor psychotherapie voor kinderen. Hier hebben we gespeeld voor een groep van 60 kinderen.
Gordon Primary School in het township Alexandra in Johannesburg. Alexandra is een van de allerarmste plekken in Johannesburg. Hier hebben we gespeeld voor maar liefst 700 kinderen!
Edenvale home, Little Eden rondom Johannesburg. Hier worden kinderen (en jong volwassenen) met een verstandelijk handicap opgevangen. In veel gevallen zijn dit meervoudig, zeer zwaar gehandicapte kinderen (te vergelijken met het niveau van kinderen van slechts een paar jaar oud) die door de meest vreselijke redenen gehandicapt geraakt zijn. We hebben hier meerdere malen gespeeld voor diverse groepen voor totaal zo’n 200 kinderen.
Elvira Rotage village, Little Eden in Bapsfontein. Dit is een tehuis voor kinderen en jong volwassenen met een verstandelijke beperking of handicap. We hebben hier gespeeld voor een groep van zo’n 100 kinderen.
Ook deze tour heeft Africlowns weer heel bijzonder plekken bezocht. Plekken waar kinderen zijn die het niet al te best hebben. De kinderen die we bezocht hebben op de diverse scholen wonen in barre omstandigheden in slechte townships. Deze kinderen hebben erg weinig en iets extra’s kennen ze al helemaal niet; ook niet op hun school! Heel blij waren we dan ook dat we juist deze kinderen een dag konden laten lachen. Maar niet alleen dat; we hebben van leerkrachten en mensen uit de townships begrepen dat optredens zoals die van Africlowns juist ook zo belangrijk zijn voor kinderen om moed uit te putten: geluk bestaat, ook al is het soms maar even maar het is er en je kan er naar op zoek!

Het was een succesvolle tour waarbij we zelfs in een van de grotere Afrikaanstalige kranten hebben gestaan en belangstelling hadden van de nationale tv en radio!!!

Een uitgebreid verslag van Jans Koopmans, een van onze clowns:

Zaterdag 23 februari.

Na weken van voorbereiding en vooral naar onze reis toe leven, gaat het nu echt gebeuren. We gaan naar Afrika! De grote koffer pak ik in de loop van de dag verder in.
Er gaan heel veel ballonnen, neuzen, weggevertjes, bellenblaasspullen, lintjes, stickers, muziekinstrumenten en nog meer in de koffer. Jesse neemt nog, uit Twello, flessen bellenblaas voor ons mee. De koffer weeg ik steeds, er moet wat uit en dan kan er weer wat in. In de zwarte tas, ( hand- bagage ) zitten mijn kleren, clowns kleren en sultana’s en ontbijtertjes voor onderweg. De zwarte schoudertas is ideaal voor persoonlijke dingen zoals paspoort, portemonnee enz. Om ongeveer 3 uur rijden we richting Amsterdam.
Ja, al een ding vergeten, de oplader voor de telefoon! Peter en ik zijn de eersten op Schiphol.
We zijn allemaal gespannen wat betreft de koffers, maar het lukt prima. Peter, Anna-Sophie, Renee, Hetty en de 3 kinderen zwaaien ons uit en het avontuur gaat beginnen!!!
Peter en ik krijgen, i.v.m. onze mond harmonica’s, een extra controle.

Het vliegtuig vertrekt op tijd, en we zitten met z’n 4 en naast elkaar.
Tot Madrid gaat het vlug, en daar aangekomen maken we een lange reis naar gate NSU. Met de trein moeten we verder naar U74. Hier doen we een kopje koffie en de mannen eten een broodje. Om kwart voor 1 vliegen we verder naar Johannesburg, Peter en ik zitten heerlijk ruim, koud en in veel lawaai. Peter tukt en ik doe geen oog dicht. S morgens vroeg kijk ik stiekem, het mag niet van het personeel, naar de prachtige lucht. Wat een bijzondere zonsopkomst. De lucht boven de wolken is goudgeel en helder wit. Het is zonnig weer. We hebben een goed uitzicht op Soweto en Johannesburg. Bij de landing zie ik al prachtige vogels. De anderen zeggen dat het chipszakjes zijn. Ik zie toch echt mooie kleurrijke vogels!

Zondag 24 februari

Op het damestoilet, van het vliegveld, is Anneke direct 2 euro lichter. We hebben met de Afrikaanse cultuur te maken. Gelukkig krijgen we een grote auto, het meisje dat ons helpt is achteraf onbetrouwbaar en giechelt werkelijk heel onnozel. We zijn te moe om voldoende alert te zijn, dit blijkt achteraf. Met veel gepuzzel passen de koffers erin, de Jansjans doet haar werk en we rijden prima naar ons Hostel in Pretoria. Anneke en ik hebben een prachtige kamer, het maakt de heren niet uit, dus.......
Helen komt vrij vlot voorbespreken over ons bezoek aan Mamelodi. Morgen is ons eerste optreden. Na ons genesteld te hebben wandelen we richting het centrum van Hatfield.
Je hebt hier nog niet het gevoel in Zuid-Afrika te zijn. Hatfield is een wijk met heel veel grote huizen, allemaal voorzien van hoge muren, veel prikkeldraad en hoogspanningsdraden.
Je laat het wel uit je hoofd om hier in te breken. Het uitgaansplein geeft mij nog het idee in Almere te zijn! Na even zoeken eten we bij Roman' s pizzeria een prima salade, pizza en de mannen eten vlees. Willem Hans weet een prima ( om -) weg terug. De Jansjans houdt zich nog even stil. Thuis gekomen nemen we nog een afzakkertje. Moe van de eerste indrukken gaan we naar bed. Anneke draait zich om en slaapt. Ik woel en woel en zweet de hele nacht.

Vanmorgen komen Helen en Elisabeth ons om 8.45 ophalen. Het is 20 kilometer rijden naar Mamelodi, en dit is Zuid-Afrika. We kijken werkelijk onze ogen uit. Het is er echt een Township, we zien duizenden hokjes ( krotten ) van palen, wat hout en een dak van golfplaat. Honderden mannen lopen langs de weg, waarheen....??????????
Op de school aangekomen worden we direct onthaald door directeur Patrick.
Onze auto’s staan veilig op het terrein van de school.
De Meetse A Bophelo Primery School is een school met 2300 kinderen, allemaal uit het Township Mamelodi-Oos. Er staan heel veel donkerrode lokalen, met daarin rijen tafels, in een klas zitten gemiddeld 50 kinderen. Als een lokaal vol is dan wachten de kinderen buiten, tot er weer een plekje vrijkomt. Ik heb een groep oudere kinderen een uur in de zon zien staan! Rustig wachtend tot er een plek in het lokaal voor hen vrij was. De leerkrachten zijn streng. Er wordt veel gezongen en gebeden. Het geloof houdt hen staande.

Buiten, in de warme ochtendzon, zit de eerste groep kinderen al te wachten. De kinderen zijn opvallend rustig en geduldig. We kleden ons om, we krijgen fris en heerlijke koek (ontbijt) en we spelen de hele dag. De dag is indrukwekkend, de optredens zijn steeds anders met vooral veel plezier, blijheid en heel veel verschillende koppies.
Wat een feest, VOOR AL DIE KINDJES, en voor ons.
Er is veel te geven en zoveel meer te ontvangen.
De kinderen lachen en spelen heerlijk mee met ons spel.
Ze reageren verrast, er wordt gezongen en geklapt.
Het is een fantastische bijzondere eerste dag.

‘s Avonds heeft Helen, speciaal voor ons, een Braai georganiseerd. We genieten van het eten, de tuin en delen onze ervaringen. Tevreden lopen we naar “huis” en daar aangekomen is het schrikken. De allermooiste kamer staat blank! De boiler op het dak, boven onze douche, is gesprongen. De lamp hangt nog aan een draadje en de vloer is al wit uitgeslagen. De hulp moet handdoeken neerleggen, hij laat de badkamer drijfnat achter, Jim belooft dat er over 20 minuten een klusjes man is. Deze is er eerder, en maakt.....?
Anneke en ik slapen, vanwege de lekkage niet, iedere 2 uur is de emmer vol. En s’ nachts is het heel slecht weer, er waait een storm en het onweert heftig. Mijn hoofd is alleen nog maar bij al die kinderen in Mamelodi. Hoe kunnen zij in vredesnaam slapen, zonder beschutting en enige bescherming! Het laat me niet los.

Dinsdag 26 februari

Iedere avond worden alle auto’s, i.v.m. diefstal, van de gasten van ons Hostel op het terrein gezet. Onze auto moet altijd het eerst omdat wij de laatste zijn die vertrekken. Dit betekent dat er vanaf 4 uur leven is in en om het gebouw. Het manouveren is niet makkelijk voor Willem Hans en vanmorgen rijdt hij een lekke band tegen een stoepje. Deze is snel gemaakt en we rijden eerst naar Hatfield voor boodschappen. Op het kruispunt kopen we een Beeld (de krant) en ja op de 2e pagina staat een prachtige foto, met artikel, van Jajans!!!! Zo bijzonder en heel mooi.
We vervolgen onze weg richting Soweto. De route beschrijving is niet helemaal compleet en de afslag hebben we niet kunnen zien. We eindigen in de middle of no where en keren direct terug. We zijn een uur te laat, we worden verwacht er is totaal geen stress. We worden heel hartelijk ontvangen door de directrice van het Sunshine centre. In het Sunshine centre worden 70 kinderen, van 1.5 tot 10 jaar, met een geestelijke en lichamelijke handicap, opgevangen.
Ze komen uit het Township van Soweto. Al het personeel komt naar buiten en als iedereen er is worden we toegezongen. Zo prachtig en het raakt ons zo, dat we alle vier met kippenvel staan en met de tranen in de ogen. Wat een kracht straalt dit team uit, inclusief de tuinman. We bedanken ze hartelijk voor deze bijzondere ontvangst. Ruth is terecht PROUD op haar team. En ons span narre groeit ook.

In een kamertje kleden we ons om, ons spel moet / zal heel anders zijn dan gisteren.
Hier zitten / liggen 50 kinderen is een lokaal op ons te wachten, sommige afwachtend en blij maar we ook horen geluiden van kinderen die het eng en spannend vinden.

We komen, één voor één, heel rustig binnen en nemen de tijd voor ons spel. Alle vier gaan we op de grond zitten en vanuit hier spelen we verder en reageren vooral op de kinderen en hun reacties. En het spel loopt perfect, in alle rust en aandacht voor de kinderen.
We kunnen ze veel individuele aandacht geven en dat geeft zoveel voldoening. Natuurlijk is er ook veel plezier en pret. Het is bijzonder en waardevol voor ons, het samen zijn voelt goed.

We krijgen een heerlijke lunch, samen met de staf, en praten na. Ze zijn heel blij dat we hun centra hadden gekozen om te komen. Na een mooie rondleiding over het centra nemen we afscheid en rijden we terug naar Hatfield. Terug in Hatfield, doen Willem Hans en Anneke boodschappen, Peter en ik wachten in de auto. Tot groot ongenoegen van de, constant in beweging zijnde, autobewakers. Nu verdienen ze niks!
We rusten uit bij het zwembad, eten lekker en praten na. Het plafond is gemaakt, als excuses mogen we morgen op Braai komen, maar de heren moeten wel betalen.
We kiezen voor de rust en gaan morgen in Hatfield eten.

Woensdag 27 februari.

Op onze vrije dag doen we het ‘s morgens lekker rustig aan. Willem Hans wil lekker alleen zijn en internetten in Hatfield. Wij gaan met de vriendelijk taxichauffeur Geofrie, op stap.
Hij brengt ons naar het Monument, het is indrukwekkend. Het voelt niet goed. Er is hier veel te veel geleden in het verleden. Wat hebben de Nederlanders en Engelsen hier veel kwaad gedaan. In het park om het Monument heen wandelen is heerlijk ontspannen. Er zijn prachtige bomen en planten en mooie vogels. Daarna rijden we door het centrum van Pretoria, alleen Peter gaat op het Krugerplein even snel wat foto s maken. Er lopen geen blanken en het is niet helemaal veilig. Bij onze Afrikaanse Geofrie voelen wij ons prima op ons gemak. Opvallend van het plein is de bezittingen van de daklozen die in de bomen zijn gedaan. Het geeft een kleurrijk geheel aan de bomen. De bomen lijken groots te bloeien, het zijn de plastic zakken van de daklozen. Bij het Parlementsgebouw gaan we eruit om foto s te maken en souvenirs te kopen. Soms steekt iemand “gevaarlijk” over. Geofrie reageert hierop met het volgend: “de mensen kunnen niet meer denken want het is het einde van de maand en hun geld is op. Ze zijn er met hun hoofd niet bij!” Geofrie geven we dikke fooi en in Hatfield gaan we nog winkelen. Hier wordt nog even geprobeerd om geld van ons te krijgen met een heel bijzonder verhaal. Hij kende ons al jaren en was toch die hele goede vriend. En nu heeft ie dringend geld nodig. We stinken er niet in! In een kledingzaak geef ik, aan de belangstellende verkoopster, een rode neus. Ze stopt hem, veilig onder haar blouse op haar hart, en wenst ons a good life! ‘s Avonds eten we bij de Indiër, en na de avondwandeling drinken we nog wat in de tuin. We slapen weer onrustig er is veel lawaai om ons heen.

Donderdag 28 februari.

N.a.v. het krantenartikel heeft ook de televisie belangstellingvoor ons.
Ze willen filmen in Pretoria, maar daar spelen we niet. Dus................geen televisie.
We staan om 7 uur op en rijden om 8 uur richting de Sunshine Primery school in Pretoria. Het is goed te vinden en ook hier worden we opgewacht. De school staat in een wijk die vol staat met flats. Ook hier zitten de kinderen al te wachten.
480 kinderen in blauwe uniformen op de grond.
In de tijd dat wij ons omkleden, op het kantoortje van Wendy, zingt een juf liedjes met de kinderen. We spelen in de aula, op een podium, maar gaan ook de zaal in. Als Kluts opkomt begint te zaal te lachen, daarna komt Puk en Jajans en ook nog Willempie, het plezier is groot. 4 clowns, die alleen even staan geeft al reden om te lachen, de hilariteit is groot. Het spel spelen we groots en met veel plezier. De kinderen genieten en zijn heel enthousiast. Volgens de leidster te en ze vraagt Willem Hans of we eerder willen stoppen. Deze reactie kunnen we niet goed bevatten, de reacties van de kinderen waren enthousiast, een enkeling ging staan, maar er was totaal geen onrust. Er heerste juist saamhorigheid en vooral pret met elkaar. Het gezag was veel te streng en veeleisend, echt jammer. Maar we blijven een groot succes en we delen op het einde ballonnen uit. De kinderen ontvangen ze dankbaar. Op het schoolplein zien we de kinderen, in rust en ontspanning, met de ballonnen spelen.

Om half 12 worden we op het Kopanang-Sithand’ízingane Multi-Purpose Centre verwacht.
Het is een eind rijden, maar we komen ook hier weer goed aan. Het is een prachtig centrum in een buitengebied ( Township ) van Withok. De ontvangst is ‘onduidelijk’ en verwarrend. We weten niet wie de leiding heeft. Hier krijgen we 2 kamertjes toegewezen om ons om te kleden
In een heel groot lokaal worden 80 a 100 kinderen op stoeltjes en op de grond gezet.
De leeftijd varieert van net 1 jaar tot ongeveer 6 a 7 jaar.

We starten heel rustig, vlak voor zitten 30 baby’s en peuters helemaal alleen. Verbazingwekkend is het dat deze kleintjes zoveel aandacht en rust hebben voor ons. Wat een zelfstandigheid en overlevingsdrang stralen ze uit. Sommige kinderen kunnen net zitten, zo klein. Ze kijken met plezier naar de 4 clowns vlak voor hen. De groep geniet ook hier weer met volle teugen en veel pret. Ze reageren heel enthousiast. De kinderen hebben veel belangstelling voor ons spel dat we met ze spelen. We spelen eenvoudig en nemen vooral de tijd en rust. De juffen lijken zich niet om de kinderen te bekommeren, ze zitten achterin en kijken vermoeid. Door de onduidelijkheid besluiten we geen 2e  keer te spelen (2 uur later). De kinderen spelen heerlijk buiten.

Wat het samenzijn met de kinderen betreft rijden we ook hier met een goed gevoel weer weg.

Na de lange terugreis, gaan we lekker zwemmen en steunen elkaar in het loslaten. Het besluit is genomen, en dat is goed.
Willem Hans wordt bijna gewurgd door een Afrikaanseplatrogwurgzwembadslang.
We komen niet meer bij, Catwyzel geeft een flauw glimlachje weg.

‘s Avonds gaan we naar een andere pizzeria, het meisje helpt ons prima. Natuurlijk krijgt ook zij een neus en een bloemetje. Ze wenst ons een lang een goed leven.

Vrijdag 29 februari

Iets over achten rijden naar Johannesburg, op naar Ububele. De beschrijving is goed en we zijn op tijd. Tegelijk met ons komt er ook een cameragroep aan. Toch de televisie? Nee, het is een Duits /Frans team die een documentaire maken over Jurgen Schadeberg, een beroemde fotograaf, van oorsprong Duitse heer.
Het centrum geeft o.a. opvang aan 50 kinderen met psychische problemen. We krijgen een rondleiding, van de peuters worden net clowntjes gemaakt. De laatste 2 dagen hebben ze gewerkt over clowns omdat het voor de kindjes nog onbekend is. Er heerst een goede sfeer in het gebouw.

De groep van 50 kinderen is vanaf 2 jaar tot ongeveer 5 jaar. En ook hier is het weer veel pret en plezier hebben met elkaar. De kinderen hebben veel aandacht voor ons spel en doen heerlijk mee. De plumeau, de loepen en het bellenblazen is weer een groot succes. Wat een feest! Op de gang spelen de schoonmaaksters met de bellenblaas. Ze zijn verwondert en giechelen met elkaar.

Tijd om te verkleden is er niet, dus 4 witte clowns volgen onze begeleidster naar ons volgende township. We vallen op in het verkeer. De reis is indrukwekkend en heftig, mensonterend zoals de zwarte Afrikanen moeten leven. Het raakt ons diep van binnen.
Op de Gordon Primery School aangekomen zetten we auto op het plein. Een grote groep kinderen zit ook hier al te wachten. De zon is warm en de kinderen luisteren naar de directeur die hen toespreekt. We zetten onze neuzen op ons om in een klaslokaal, door het raam naar buiten zien we het direct de slechte behuizing. We kijken zo bij de buren “binnen”, een moeder, met een baby op de arm, geeft een klein peutertje een paar tikken om de oren.

De groep op de warme binnenplaats groeit, tijdens de voorstelling komen er nog steeds kinderen bij. De kinderen wachten ook hier heel rustig en verwachtingsvol af.
Voor 800 kinderen geven we onze voorstelling, in optocht komen we de binnenplaats op. Het is een prachtige krachtige voorstelling. Willempie en Puk zijn helemaal op dreef en gaan goed uit hun dak. De kinderen vinden het fantastisch, er wordt genoten en hard gelachen. Iedereen heeft aandacht en zoveel plezier. Kluts doet actief mee. Big mama Jajans weet nu dat ze kan overbluffen. Ieder straalt in zijn / haar rol. Het blijft iedere keer bijzonder dat we met z’n vieren zoveel kinderen bereiken en er ook contact met ze hebben. Het is volop genieten! !
Wat een aandacht hebben de kinderen voor ons.

Na het feest wordt er direct gebeden door de directeur:
“Let us pray for love and peace” Als we hem later vragen hoe het geweest is verteld hij ons dat hij aan de kinderen heeft gevraagd “wat hebben jullie vandaag geleerd?”
En het antwoord is: Op school en in ons leven moeten we niet alleen leren en leven in stress, maar ook met een lach!

Tijdens de pauze komen de kinderen handtekeningen vragen. En ze willen dolgraag op de foto. We laten voor iedereen een ballon achter.

We eten wederom bij onze pizzeria. Willem Hans is niet lekker en moe, we kruipen allemaal lekker vroeg het bed in.

Zaterdag 1 maart

Na alweer een slechte nacht, met veel lawaai en A sociaal gedrag, start onze dag. En het wordt wederom een mooie verrassende dag. Om 8 uur vertrekken we richting Little Eden in Johannesburg. De reis verloopt prima en weer worden we hartelijk ontvangen. Ditmaal door Lucy, de directrice van Little eden. Lucy is de hele dag bij ons is en een bijzondere liefdevolle vrouw. Little Eden ligt in de wijk Edenvale in Johannesburg. Het is een groot huis waar ongeveer 250 geestelijk en lichamelijk gehandicapten wonen. De rondleiding die we krijgen van Lucy is vol van informatie en zeer indrukwekkend. Het huis is bijzonder goed georganiseerd, alles is op ecologische basis. De waslijn hangt vol met katoenen luiers, iedere bewoner heeft persoonlijke geschikte kleding. De verhalen over de bewoners zijn heel verdrietig en ernstig. Wat een groot geluk dat Little Eden bestaat.
En vandaag 40 Jaar! Op het grote veld is een open dag voor belangstellenden en genodigden.
Wij kleden ons om, in het kantoor van Lucy. Hier spelen we in duo’s. We proberen zoveel mogelijk mensen te bereiken. Peter en ik gaan samen en Anneke en Willem Hans spelen samen. We maken 1 op 1 contact, met zoveel mogelijk tijd en rust voor iedereen.
De meeste bewoners zijn zwaar gehandicapt, via oor - en oogcontact komen in het binnenste van hun zielenleven. De momenten die we samen meemaken en beleven zijn prachtig, liefde- en zo waardevol. Lucy ziet mensen lachen die ze nog nooit heeft zien lachen. Mensen maken geluiden en tonen blijdschap voor het eerst in hun leven! Zelf s bij de afdeling, van de zware vrouwelijke bewoners gaan we naar binnen. Ook hier leggen we contacten en maken een klein feestje. Na de heerlijke lunch en een pauze in het zonnetje, gaan we een uurtje naar het veld. De groep bewoners van Elvira Rotage Village is gearriveerd. Daniella vliegt meteen op Willempie af, en de liefde bloeit weer op. Wat een blijdschap en enthousiasme toont ze bij het zien van Willem Hans. Ze is het niet vergeten, het is 2 jaar geleden dat Willem Hans en Anna-Sophie hier waren. Het verhaal van de koffer vertelde ze direct en werd natuurlijk met groot plezier weer herhaald. De Elvira band gaat spelen, zo trots en enthousiast, echt bijzonder.
Wij begeven ons tussen de gasten en spelen later nog in 2 kamers waar de mannen  wonen. We beleven prachtige momenten, samen met deze mannen. Voor ons is het indrukwekkend en bijzonder om allemaal mee te maken. Wat een geluk om hier te mogen zijn! s Middags rijden we naar Bapsfontein. Lucy begeleidt ons naar haar Elvira Rotage Village. Hier wonen de mensen die geestelijk en lichamelijk zijn gehandicapt. Hun handicap is niet zo ernstig als de bewoners van Little Eden. Ook hier is de ontvangst enthousiast en heel prettig. De bewoners gaan in een grote kring zitten en we maken er samen een heerlijk feest van. Nog eenmaal onze voorstelling, met alle spullen die we steeds gebruiken. Alle inbreng wordt van harte benut.
Lucy zit heerlijk met “haar” kinderen in het midden op een mat. De kinderen en ouderen doen fantastisch mee. Alles kan en mag, het is een dolle boel. Een ontlading voor ons, de witte narre uit Nederland. We eindigen in een grote optocht van rolstoelen en blije mensen om ons heen, eigenlijk moet het oneindig blijven duren. Deze mooie afsluiting houden we vast en elkaar ook even goed.
Wat een geluk om hier bij te mogen zijn, ik heb genoten.!

Na een kopje thee, geeft Lucy ons een rondleiding over het terrein. Een immens grote tuin, in 18 maanden aangelegd met hulp van de bewoners. Er lijkt geen einde te komen aan de geur en voelplanten, zoveel en groots met liefde en aandacht geplant. Vooral het waterzuiveringsysteem, de eco-wc en het labyrint maakt veel indruk op ons. Van een zeer bijzondere speciale vrouw, mama Lucy, nemen we afscheid en dat is even emotioneel. We komen terug, mama Lucy!
‘s Avonds eten we bij Romans. Frans, een bescheiden Afrikaanse jongen, weet al precies wat we willen hebben. Later laten we het personeel met een rode neus achter.

Op onze laatste avond leert Willem Hans ons Springbok drinken, Amarulla met crème de mint. Echt lekker! Eindelijk slaap ik goed vannacht, Anneke is onrustig.
Om 7 uur gaan we eruit en doen het lekker rustig aan. We voelen ons alle 4 goed en tevreden.
Met 4 tassen vol ballonnen, stickers, neuzen, kleurplaten, alle bellenblaasspullen en de rest gaan we nog even bij Helen en Edward langs. In hun tuin drinken we een kopje thee en nemen we afscheid. Op de markt kopen we cadeautjes voor thuis, we dingen met respect af en delen neuzen uit. Met boodschappen en tassen tevredenheid lopen we naar ‘huis’ en we krijgen een lift van Monique. We lunchen lekker, pakken in en luieren heerlijk bij zwembad. Ook in het Hostel nemen we afscheid en kan onze terugreis beginnen. En die is lang, het vliegtuig vertrekt 2 uur te laat, dus in Madrid is de aansluiting al weg. De nacht is zonder slaap en met 2 ontstoken ogen. Maar na alles wat we Afrika hebben gezien is het allemaal niet meer erg. Gelukkig hebben we plek in vliegtuig van 1 uur. Om 4 uur staan we weer op schiphol!

Iedere avond regent het een uur, hieraan gaat een vreselijk onweer aan vooraf. Na een uur stopt de regen en breekt de hemel open. Steeds is er een heldere avond vol sterren en een zwoele lucht. Overdag is het gemiddeld 28 graden geweest.

Op straat doen de neuzen en de bloemetjes het verrassend goed.

Anna-Sophie en Willem Hans hebben veel voorwerk verricht.
Vooral het “bezoekschema” was perfect, met veel variatie in de plekken waar we zijn geweest. Willem Hans is een goede leider en samen waren we fantastisch team. WE CAN LOVE stond er op de muur van de Gordon school in Johannesburg en zo is het!